Öldürmeye teşebbüs - Yargıtay 1. Ceza Dairesi 2016/4188 Esas 2018/1865 Karar Sayılı İlamı

1. Ceza Dairesi
Esas No: 2016/4188
Karar No: 2018/1865
Karar Tarihi: 18.04.2018

Öldürmeye teşebbüs - Yargıtay 1. Ceza Dairesi 2016/4188 Esas 2018/1865 Karar Sayılı İlamı

Özet:

Ağır Ceza Mahkemesi'nde görülen bir öldürmeye teşebbüs davasında, hükümlü uyarlama talebinde bulundu. Ancak mahkeme uyarlama sonucunda hükümlüyü \"kasten yaralama\" suçundan cezalandırdı, yargılama sürecindeki usulsüzlükler ve yanlışlık nedeniyle bozma kararı verildi. Hüküm, 765 sayılı TCK'nın 448, 62 ve 65/3. maddeleri uyarınca cezalandırılması kararına dayanılarak kasten yaralama suçundan verildi. Bozma kararı nedeniyle, hüküm \"kasten öldürmeye teşebbüse yardım\" suçu esas alınarak yeniden düzenlenmeliydi. Hüküm uyarlama yargılamasında, suçun niteliği, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141., CMK'nun 34 ve 230. maddelerine uygun bir şekilde belirtilmemiş ve savunma hakkı kısıtlanmıştır. Kanun maddeleri, 765 sayılı TCK'nın 456/1, 457/1; 5252 sayılı TCK'nın Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunu'nun 9. Maddesi, 5271 sayılı CMK'nun 216/3 ve 230. maddeleri, 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi'dir.

1. Ceza Dairesi 2016/4188 E. , 2018/1865 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
HÜKÜMLÜ : ...
SUÇ : Öldürmeye teşebbüs
HÜKÜM : Uyarlama talebinin reddi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında, Dairemizce verilen bozma kararında hükümlünün eyleminin öldürmeye teşebbüse yardım suçunu oluşturduğu kabul edilmesine rağmen, mahkemece 765 sayılı TCK"nun 456/1, 457/1. maddeleri gereğince kurulup, temyiz edilmeksizin kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren, 5252 sayılı TCK"nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak kurulan hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediği,
Ancak;
1- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 03/06/2008 tarih 2008/1-89-158 sayılı Kararında açıklandığı üzere, uyarlama yargılaması sonucu kurulacak mahkumiyet hükmünün gerekçesinde, 5271 sayılı CMK"nun 230. maddesine uygun olarak, suç oluşturduğu kabul edilen eylemin gösterilmesi ve bunun nitelendirilmesinin yapılması gerektiği gözetilmeksizin, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141, CMK"nun 34 ve 230. maddelerine aykırı davranılması,
2-) Hükümden önce son sözün duruşmada hazır bulunan hükümlüye verilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK"nun 216/3. maddesine aykırı şekilde savunma hakkının kısıtlanması,
3-) Kabule göre de; uyarlamadan önceki yargılama aşamasında öncelikle hükümlü hakkında "kasten yaralama" suçundan hüküm kurulduğu, bu hükmün hükümlü tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede, hükümlünün eyleminin "kasten öldürmeye teşebbüse yardım" suçunu oluşturması nedeniyle 1412 sayılı CMUK"nun 326/son maddesi de dikkate alınarak vasıftan bozulduğu, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda hükümlünün, "aleyhe bozma yasağı" kuralı da dikkate alınarak, 765 sayılı TCK"nun 448, 62 ve 65/3. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilip aleyhe bozma yasağı kuralının yanlış anlamlandırılarak yeniden kasten yaralama suçunda ceza verildiği anlaşıldığı halde, uyarlamanın "kasten öldürmeye teşebbüse yardım" suçu esas alınıp 765 sayılı TCK ve 5237 sayılı TCK hükümlerinin karşılaştırılması suretiyle yapılması yerine, yazılı biçimde "kasten yaralama" suçu esas alınarak yapılması,
Bozmayı gerektirmiş olup, hükümlü müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 18/04/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.